Pokrzywa - Urtica w fitoterapii
Dr Henryk Różański

Urtica dioica L. - pokrzywa zwyczajna
Urtica urens L. - pokrzywa żegawka
rodzina: Urticaceae

 

SUROWIEC ZIELARSKI


Do celów leczniczych zbierane jest ziele oraz korzeń z kłączami pokrzywyHerba et Rhizoma cum radicibus Urticae.

Ziele należy ścinać przed i w czasie kwitnienia. Uważa się, że najlepsze jest z maja. Młode ziele posiada więcej witamin i ma lepsze walory smakowe, jednakże letnie i jesienne też jest lecznicze, lecz zawiera więcej krzemionki, a łodygi mocniejsze włókna. Dlatego jeśli decydujemy się na zbiór surowca latem i jesienią należy wybierać jedynie liście. Kwiaty i owoce pokrzywy mają sporą zawartość fitosteroli, dlatego również nie należy ich pomijać latem i jesienią.

Korzenie i kłącza wykopywać wiosną lub jesienią, szybko umyć i suszyć w temperaturze do 50 stopni C. Ziele suszyć w temperaturze do 40 stopni C i zadbać o to, aby przebiegło szybko. Długie suszenie zubaża surowiec w witaminy.

Ze świeżego ziela i korzenia (z kłączami) sporządza się intrakt, macerat i sok pokrzywowyIntractum, maceratio et Succus Urticae.

Ziele (liść) pokrzywy suszone i sok z pokrzywy stabilizowany alkoholem dostępne w handlu. Istnieją też w sprzedaży kapsułki zawierające ekstrakt z pokrzywy (korzeń, ziele), jak i sproszkowane ziele oraz korzenie pokrzywy. Dostępny jest również ziołomiód pokrzywowy.

Ziele pokrzywy jest składnikiem większości mieszanek ziołowych przeciwreumatycznych, przeciwartretycznych, metabolicznych (odtruwających) i dermatologicznych (np. przeciwłuszczycowych, przeciwtrądzikowych).


Urtica urens Linne - pokrzywa żegawka, Swarzędz 2007 r.

 


Urtica dioica Linne -pokrzywa zwyczajna, Poznań-Szczepankowo 2007 r.